สุขสั่งได้ และ my happiness

 ได้มีโอกาสคุยกับกับเพื่อนเกี่ยวกับการค้นหาตัวเอง และการมีความสุข 

เพื่อนผมบอกว่า เค้าพยายามที่จะค้นหาตัวเองอยู่ .. ลองแล้วสารพัด หรือแม้แต่การไปเรียนปริญญาโท (ซึ่งปัจจุบันก็จบออกมาแล้ว) จนตอนนี้ก็ยังมีความรู้สึกว่า ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ สักที ประมาณว่า ยังไม่เจออะไรที่อยากจะทำ ส่วนงานที่ทำอยู่ทุกๆวันนี้มันก็แค่ทำได้ไปวันๆ

ผมเลยถามเค้าไปว่าทำไมถึงต้องพยายามค้นหาตัวเองด้วย? เพื่อนผมบอกว่า เค้าอยากมีความสุข .. เพราะเค้าเชื่อว่า การได้ทำงานหรืออยู่กับสิ่งที่ตัวเองรัก จะมีความสุข

ผมเลยถามต่อว่า "ผมเข้าใจว่า ความสุขไม่ได้อยู่ที่การค้นหาตัวเองว่าจะเจอหรือไม่.. มันไม่น่าจะเกี่ยวกัน.. ความสุขอยู่ที่ใจ ที่เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้.. ?"

เพื่อนผมตอบกลับมา "เรื่องนี้รู้แล้ว...ว่าความสุขอยู่ที่ใจ แต่ก็ยังอยากจะหาตัวเอง ว่าชอบอะไร เผื่อจะได้ค้นพบความสุขเพิ่มเติม ประมาณว่า จะได้ย้ายงานไปทำสิ่งที่ชอบ.. อะไรทำนองนี้"

ผมเลยลองแบ่งปันการมองความสุขในแบบของผมให้เพื่อนฟัง... ดังนี้ครับ

ผมบอกไปว่า ความสุขมันอยู่ที่เราจะมองนะ... ผัดซีอิ๊วธรรมดาๆก็เป็นอาหารมื้อที่อร่อยที่สุดในชีวิตคุณได้ ถ้ามันเป็นอาหารปรกติมื้อแรก หลังจากที่ผ่าตัดและนอนโรงพยาบาลกินแต่น้ำเกลือมาเป็นเดือนๆ ...

หรือแค่เดินไปเดินมาได้เป็นปรกติ .. อยากนั่ง อยากนอน ทำอะไรก็ได้ในชีวิตประจำวัน ที่มันเป็นสิ่งที่เราทำอยู่ทุกวัน จนชาชิน จนไม่รู้สึกว่ามันมีความพิเศษอะไร... แต่มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษที่สุดในชีวิตคุณ ถ้าคุณกลับมาเดินได้อีกครั้งหลังการผ่าตัด .. กระดูกสันหลัง

ผมคิดเสมอว่าการแค่ได้ตื่นมา แล้วยังหายใจอยู่ ร่างกายทุกอย่างทำงานได้เป็นปรกติ ... มันเป็นเรื่องที่ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้วในชีวิตผม ที่ผ่านการผ่าตัดกระดูกสันหลังมาแล้ว 7 รอบ ... ทั้งแบบใช้ยาสลบ และใช้ยาชา ... ผ่านการหัดเดินใหม่ หรือว่าตั้งไข่มาแล้ว 3 ครั้งในชีวิต (ถ้าร่างกายเรานอนนานๆ สัก 10 กว่าวัน เราจะสูญเสียการทรงตัวไป ต้องมาหัดเดินใหม่.. )

เหตุการณ์เดียวกัน ... มองคนละมุมกัน คนอื่นมองว่าชีวิตเป็นเรื่องน่าเบื่อ  แต่ผมระลึกเสมอว่าการได้มีชีวิตอยู่เป็นปรกติธรรมดา ถึงจะแค่เป็นการนั่งเฉยๆ .. แค่นี้ผมก็สุขมหาศาลแล้วครับ ... 

พอเล่าเรื่องนี้ไป เพื่อนผมก็นึกขึ้นได้ว่าแต่ก่อนเคยเข้าผ่าตัดเหมือนกัน... เริ่มนึกย้อนไป ... จนนึกได้ ว่าเค้าก็เคยผ่านตรงนี้มา แต่ว่าลืมไป

มาวันนี้ เค้าบอกผมว่าเค้าเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใส และมีความสุขที่ต่างจากเมื่อวานมากมาย ทั้งๆที่ไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงในชีวิตเค้าจากเมื่อวานเลย....

เห็นอะไรไหมครับ... ความสุข อยู่ที่ใจล้วนๆเลย ...
 :D

 ป.ล.ภาพถ่ายนี้ได้มาช่วงหลายเดือนแล้ว ผมเดินไปเห็นนิทรรศการแสดงงานศิลปะ หัวข้อน่าจะเกี่ยวข้องกับ "ฝน" ผมเลยคิดว่า ถ้ามอง "ฝน" เป็นความทุกข์ เป็นอุปสรรคของชีวิต ก็ได้ หรือจะมองว่ามันเป็นน้ำแห่งชีวิต ที่หล่อเลี้ยงเราก็ได้ อยู่ที่เราจะมองเค้าแบบไหน และรู้สึกเข้ากับเนื้อหาใน blog นี้เป็นที่สุด ...