article

 เวลาเราอยู่ไกลๆกัน ก็คงต้องมีจังหวะที่เราจะรู้สึกเหงา .. แบบว่าอยู่คนเดียว จะทำอะไรก็ทำคนเดียวแบบไม่มีคนที่เรารักอยู่ข้างๆ มันเป็นความรู้สึกที่อ้างว้างดีแท้ แต่มันก็เป็นความจริง (ดูอาจจะโหดร้ายไปนิด) ที่เราต้องยอมรับและอยู่ไปกับมันให้ได้ .. เราต้องอยู่กับตัวของเราเองให้ได้ 

 ตอนเราเด็กๆ ที่พอสอบเสร็จออกมาจากห้องสอบแล้วเกิดความรู้สึกเจ็บใจตัวเองว่าน่าจะอ่านหนังสือให้มากกว่านี้

  หลายๆคนอาจจะเคยคิดในใจว่า "รู้แบบน่าจะทำตั้งนานแล้ว" หรือ "ถ้าสุดท้ายเป็นแบบนี้ รู้งี๊ทำไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว" อะไรทำนองนี้กันมาบ้าง และคงเกิดความเสียดายเหตุการณ์ในอดีตที่ถ้าเกิดเราสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้ ไม่ว่าจะใส่ใจความรู้สึกของกันและกันมากขึ้น หรือว่าจะทำดีต่อกันมากขึ้น ฯลฯ แรกๆคงไ่ม่เท่าไหร่ แต่ถ้าบ่อยเข้าอาจจะเกิดเป็นมะเร็งในอารมณ์ได้เหมือนกัน

 การยกระดับความสัมพันธ์บางครั้งก็มีประโยชน์สำหรับรักทางไกล มันทำให้แฟนเราสบายใจและดีไม่ดีทำให้ผู้ใหญ่สบายใจขึ้นมาด้วย ข้อดีมีสารพัดครับ เพียงแต่ต้องแลกมาด้วยสิ่งที่ผู้ชายมักจะกลัวกันคือ "การผูกมัด" :D

 แต่ละคนล้วนมีหน้าที่ของตัวเอง การใช้ชีวิตแบบรักทางไกล คงหนีไม่พ้นที่คู่ของเราไปเรียนหรือไม่ก็ทำงานที่ต่างถิ่นแบบนานๆจะกลับที นอกจากที่เราจะต้องยอมรับการรอคอยแล้ว เราควรที่จะคงความรับผิดชอบของตัวเองต่อคนในสังคมเอาไว้ด้วย อย่าลืมว่าเรามีหน้าที่ติดตัวอยู่เหมือนกัน ไม่ว่าจะเรียนหรือว่าทำงานแล้วก็ตาม จะมัวมานั่งเสียใจไปเรื่อยๆเห็นท่าจะเป็นเรื่องไม่สู้จะดีนัก

 การรอคอยใครสักคนเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ แล้วยิ่งการรอคอยคนที่อยู่ไกลด้วยแล้ว ยิ่งพาให้น่าเบื่อเข้าไปอีกเพราะบางครั้งเราจะไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางของการรอคอยเป็นเช่นไร จะมองว่ามันเป็นข้อดีก็ได้ การที่เราไม่รู้สิ่งที่ยังมาไม่ถึงมันน่าจะสร้างความตื่นเต้นให้ชีวิตได้ในระดับหนึ่ง :D